مىكند . اين پيشنهاد در واقع قانونى كردن كميسيون دفاع حرمين شريفين است ، ليكن پيشنهاد او با عكس‌العمل شديد رييس‌الوزرا و بعضى از نمايندگان روبه‌رو مىشود . بررسى نسخهء منحصر به‌فرد دستنويس مذاكرات مجلس ، روشن مىسازد كه در اين سازمان ، سانسور شديدى بر مطبوعات اعمال مىشده است ؛ « نظميه ، حتى نطق وكلا را سانسور مىكند و نمىگذارد در روزنامه‌ها نوشته شود . نظميه فقط كارش اين است كه ادارهء سانسور درست كند كه هرچه نوشته مىشود سانسور بكند . « 1 » سرانجام براثر « تعقيب مذاكرات قبل از دستور » و پا فشارى اعضاى كميسيون ، پيشنهاد بهبهانى با امضاى 22 تن ؛ از جمله مدرس ، به‌عنوان ماده واحده در مجلس مطرح مىشود . علىرغم مخالفت بعضى نمايندگان ، كه آيا كميسيون توانايى انجام اقدامى عملى را دارد يا خير ؟ مدرس در دفاع از مادهء واحده مىگويد : « عقيدهء ما اين است كه از براى مملكت ايران خيلى نافع است ؛ سياستاً و عظمتاً و بايد در صدد انجام آن مسأله برآييم كه به عبارت اخرى ، مركزيت دادن ايران است به‌جهت اين مسأله . ما همه شركت داريم ، ليكن ايران كه دولت بزرگ اسلام است ، براى مركزيت دادن به اين مسأله كه منظور نظر

--> ( 1 ) . فصلنامهء تاريخ روابط خارجى ، سال دوّم ، شمارهء 9 ، ص 32 و 33